20 jaar geleden kwam ik thuis met een klein hummeltje. Ik was voor de tweede keer mamma geworden. Maar kleine hummeltjes worden groot en zijn nu geen tiener meer! Ook jouw leventje ging niet altijd zo als het zou moeten, maar hopelijk heb je nu je draai gevonden en stap je vol overtuiging in de twenty’s.
Gisteravond zat er een hooiwagen in het bad. Zo’n spin met magere lange poten en een verrassend zwaar lijfje. Ik ben niet bang voor spinnen, dus gunde hem zijn vrijheid. Zelf lukte het hem niet om omhoog te kruipen langs de gladde bad rand dus liet hij zich gewillig vangen. En zette ik hem buiten het klapraampje op het kozijn. Wat er vannacht gebeurd is weet ik niet maar vanmorgen lag “Sebastiaan” weer in de badkuip. Een beetje zielig ….
Ik ben een gevallen vrouw. Of liever gezegd een gestruikelde vrouw. Vrijdag ging het mis, op Rotterdam CS struikelde ik en lag voor dat ik het besefte op het trottoir. eerst om me heen kijkend of niemand het had gezien. Hoezo niemand, 16.50 vrijdagmiddag. Een vriendelijke dame hielp me overeind. Resultaat: kapotte knie en broek en een pijnlijk kloppende hand.
Eerst bij de Etos pleisters voor mijn knie gehaald en naar de trein gehobbeld. Mijn hand ging inmiddels ook een beetje branden vanbinnen dus in Gouda maar naar de HAP gegaan. Daar moet je dan eerst een lijst invullen, handig met je linkerhand. Daarna wachten op de dokter, wachten op foto’s maken, wachten op de uitslag, wachten op de gipskamer, wachten op de arts en uiteindelijk gips. Mooi rood gips, 10 dagen zit ik te klooien met mijn linkerhand en probeer niks met rechts te doen. Maar ja, ik ben een leeuw en een noeste os en die zijn nog weleens eigenwijs….
Vandaag doorgekomen met lummelen. Heerlijk is dat, ik doe het eigenlijk veel te weinig. Eerst thuis en later bij Captain’s house aan de boulevard. Şirin kwam ook en samen de papieren van het huis na gekeken. De rekeningen die er waren, de boodschappenbonnetjes etc. Maar zo dat er toch nog gelummeld kan worden. Na het gelummel gingen we met Şirin en Zekia mee naar de zangles, want volgende week hebben ze een uitvoering in Aydin. De zangers keken ons een beetje met argusogen aan maar toen we pogingen ondernamen om mee te zingen was het ijs snel gebroken. Moeilijke Turkse zinnen die amper over mijn lippen kwamen. Alleen de refreintjes gingen iets soepeler. Maar wel weer een stapje dichter bij de inburgering.
Toen we thuis kwamen en het licht aan wilden doen bleef het donker. Onverschillig gingen we bij zaklantarenlicht tavla spelen. Een kwartiertje later klopte Şirin op het raam om de scartkabel van de tv te brengen. Die ging gelijk aan het bellen terwijl wij zoiets hadden van dat komt zo vaak voor. Maar de elektrik was echt kapot en er moest iemand van het electriciteitsbedrijf komen om het te repareren. Die zou binnen een half uur komen. Nou weten we uit ervaring dat een Turks half uurtje vaak een uurtje worden. En inderdaad na 5 kwartier kwam een busje met 2 monteurs aanrijden en binnen 10 minuutjes was het probleem verholpen en konden we verder met ons tavla spel. De stand 5-3 in het voordeel van Jan.
Vijdag is een dag van ”oh ja en ohh’ herkenning; vers brood halen bij de bakker en dan op het voorterras lekker in een net opgekomen zonnetje ontbijten. Waarom zitten we in Gouda nooit buiten te ontbijten. Het weer was er de laatste weken toch goed genoeg voor. İk weet het niet, maar hier is het heerlijk. Na het ontbijt slenteren we naar beneden naar de bezige stad. Ze hebben de bomen bij de camping gerooid en de hoofdweg ligt open. De rioleringen worden vernieuwd, ze kunnen het vele regenwater wat van de bergen naar beneden stoomt niet meer aan. Maar ook het benzinestation is weg. Er komt daar een klein winkelcentrum.
We gaan heerlijk thee drinken bij de çaybahçe. Genietend van de thee en het uitzicht belt Şirin op waar we zijn. Ze komt ons gezelschap houden en met z’n drieen lopen we naar de vissershaven om een hapje te eten boven de visafslag. Daar komt Zekia ook naar toe, de muzieklerares. Die stelde voor mee naar Selçuk te gaan Zo gezegd, zo gedaan en nog geen uur later slenteren we door de smalle straatjes van Selçuk heen. De Saint Jean al dicht, maar de oude munten verkopers proberen wel hun ”oude” munten aan ons te slijten. Jammer voor hun maar daar trappen we niet in. En hoog boven de Saint Jean zweefde de vele ooievaars rond, op zoek naar eten voor hun jongen.
Na maanden van veel werken en toch redelijk wat stress zitten we met anderhalf uur vertraging eindelijk in het vliegtuig. Op weg naar huis. Waarom dat dat thuisgevoel zo sterk is weet ik niet maar zodra de vliegtuigwielen de grond raken ben ik thuis. Heerlijk 16 dagen niks moeten maar alles willen doen. De koffer is er zo en binnen mum van tijd staan Şirin en ik in innige omhelzing. Ze heeft haar zanglerares meegenomen en ook van haar krijgen we een innige omhelzing. Gauw naar de auto en op weg naar huis. Na ruim 7 maanden, veel te lang weg geweest.
In maart ben ik een cursus gaan volgen bij Amine van Lieshout. Zij is een bekende tassenmaakster/ontwerpster en afgelopen donderdag was mijn zelfgetekende tas af. Tijdens de Passion op de markt was mijn passie af. Nog voor dat Sirin hem gezien heeft wou ze hem al heeeel graag hebben, dus de one of a kind is a two of a kind geworden.
En ik, ik ben helemaal verliefd op mijn kleine lieve tasje dat eerst toilettasje was.
Vandaag was de een na laatste dag dat we onze Bongobonnen konden inleveren. Gelukkig hadden we dat op tijd gezien anders hadden we het huwelijkscadeau van Eddie en Diana weg kunnen gooien. Manlief mocht het uitje uitkiezen en ik de ontbijt met bubbels locatie. Dus reden vanmorgen richting Rotterdamse Lloydpier om te gaan ontbijten. Trendy toko met ontbijtbuffet. Niet heel uitgebreid maar wel lekkere verse croissants! De bubbels hebben we overgeslagen want we moesten nog verder richting Schiedam. Daar bezochten we het Jenevermuseum en de museummolen. In de molen een rondleiding door de molenaar en in het museum een proeverij. Ondanks de regen werd het toch nog een leuke dag.
Vandaag was de grote dag waarin alles samen kwam. Na maanden van heel hard werken, bedenken, vergaderen, uitvoeren en stressen was het dan zo ver. Het verenigingsleven van centrum Korte Akkeren werd feestelijk geopend. En feestelijk was het mede door een spetterend optreden van niemand minder dan Willeke Alberti. Wat een moordwijf is dat zeg, zo lief en begaan met iedereen. Zo zijn niet veel artiesten. En als klapper mocht ze mijn klaverblad in elkaar zetten. Gaaf!
