Tja, de vorige vakantie met frisse moed weer begonnen met schrijven, maar na 1verhaaltje bleef het steken. Dat terwijl er best wel veel gebeurd is. De ontmoeting met Bayram die op niets uitliep maar toch wel iets in werking zette. Manlief en ik kochten een tweede tweede huis. En nu 2 maanden later moet het huis ingericht gaan worden. Dus we zijn wel hier maar moeten ook flink aan de slag.
Na een hele hectisch periode na het overlijden van Leos hebben manlief en ik besloten om er even tussenuit te gaan. Onze wereld staat nog steeds op zijn kop.
Met een uur vertraging gaan we op weg, terwijl we naar de startbaan rijden zie ik vanuit het raampje een heldere ster naast me. Leos gaat mee op reis! En dat doet hij ook. Hij zit voor altijd in mijn hoofd en hart. De reis gaat voorspoedig en we landen veilig in Izmir. Şirin en Ali staan al op ons te wachten en een warme omhelzing volgt. In de auto vraagt ze of we nog trek hebben in börek. Ja dat zou er wel in gaan. Dus werd er een telefoontje gepleegd naar Halah (tante van vaders kant) dat we er aankomen. Daar hoef je in Nederland niet mee aan te komen om iemand midden in de nacht te bellen om bij voorbeeld verse appeltaart te gaan bakken omdat jou vrienden over zijn gekomen. Maar hier is dat heel gewoon. Dus kwamen we rond 3 uur aan en was de hele familie uit bed om ons te verwelkomen. Het was heerlijk warm in het oude huisje en zaten we rond het fornuis. De börek was heerlijk en ging prima naar binnen. Ik vertelde dat ik graag wou leren hoe ik het zelf kon maken. Dus de afspraak gemaakt dat we de volgende avond terug komen om börek les te krijgen.
Eenmaal weer thuis gaan we zo als altijd eerst naar het dakterras en zien dat Leos hier ook schittert. Daarna stappen we in een koud bedje maar door de vermoeidheid kan dat ons niets schelen.
Afgelopen zondagmiddag werd leven volledig op zijn kop gezet door het plotselinge overlijden van mijn jongste zoon.
Voor altijd in mijn hart!
Na een heleboel uurtjes slaap te hebben ingehaald, zijn we weer heerlijk uitgerust. We hebben alweer veel vrienden gezien en mee afgesproken. Met soms een dilema want ze zijn allebei vrienden van ons maar niet meer van elkaar. En wat doe je dan?
Ook alweer genoeg boten gezien maar onze zat er nog niet bij. Afwachten dus maar…
Net met mijn broek op de heupen weer voor joker gestaan in de bodyscan. Alles moest weer af of uit. Wat is dit voor een k”"tzooi.
We zijn net door de douane heen om straks met het vliegtuig richting huis te vliegen. Ik weet zeker dat Sirin al zenuwachtig op de klok kijkt. Voor het eerst gaan we vrij laat op vakantie, maar dat had een hele speciale reden: Ergin gaat volgende week trouwen. Dus in de koffer niet alleen cadeautjes maar ook de fotostudio! Hopelijk komt alles heel aan. Maar eerst een lekkere Saté chicken bij de Mac.
De jaarlijkse BBQ had geen rotter begin kunnen hebben: grapte ik donderdag nog dat de poot van Cem duurder was als de boodschappen van de jaarlijkse BBQ. Nu hadden we een rotgevoel want Cem hebben we gister moeten laten inslapen. En wat doe je dan, de koelkast vol met eten en iedereen rekent erop, dus op de automatische piloot. Het weer paste geheel bij ons gevoel; de regen kwam met bakken uit de hemel! Tussen de hoosbuien door konden manlief en zoonlief een zeil spannen zodat in ieder geval de bbq droogstond.
Langzaam druppelde de visite binnen en ook binnen zittend kan je heerlijk van het eten genieten.
Begin augustus kampte Cem met een wondje aan zijn achterpoot. Na veel keren terugkomen, wond verzorgen etc. was vanmorgen de poot van Cem zo opgezet en kaal gevreten dat we het ergste vreesden toen we de dierenarts belde. Om 11.10 konden we langskomen. De dierenarts schrok van de poot en samen hebben we de opties doorgenomen waarbij 1 optie overbleef: Cem humaan van zijn ellende afhelpen. Wat een klein wondje leek werd het einde van onze lieve vriend. Dag lieve Cem, rust zacht en doe ze de groeten daarboven.
Precies 50 jaar geleden lag mijn moeder met keurig gekapte haren in het kraambed. ‘s Morgens was ze nog naar de kapper geweest want ‘s avonds hadden ze een feestje van tante Spoel want die waren 25 jaar getrouwd. Dat feestje ging niet door want ik gooide roet in eten. Ik werd het feestje want na lang proberen kwam er toch nog een dochter. Nu 50 jaar verder lig ik heerlijk op een massagetafel in de sauna om verwend te worden. Na de sauna neemt manlief me mee richting Rotterdam, totaal niet wetend wat me te wachten staat. Ideeën doemen op als we naar zuid afslaan maar dat we bij de SS Rotterdam stoppen dat kwam totaal niet in me op. Daar wacht een mooie hut om later te gaan slapen, en familie en vrienden om mee te gaan eten.
Wat een prachtig dag om een nieuwe levensfase in te slaan!
