Afgelopen zondagmiddag werd leven volledig op zijn kop gezet door het plotselinge overlijden van mijn jongste zoon.
Voor altijd in mijn hart!
Captain’s house
Na een heleboel uurtjes slaap te hebben ingehaald, zijn we weer heerlijk uitgerust. We hebben alweer veel vrienden gezien en mee afgesproken. Met soms een dilema want ze zijn allebei vrienden van ons maar niet meer van elkaar. En wat doe je dan?
Ook alweer genoeg boten gezien maar onze zat er nog niet bij. Afwachten dus maar…
Bodyscan
Net met mijn broek op de heupen weer voor joker gestaan in de bodyscan. Alles moest weer af of uit. Wat is dit voor een k”"tzooi.
Net ingecheckt
We zijn net door de douane heen om straks met het vliegtuig richting huis te vliegen. Ik weet zeker dat Sirin al zenuwachtig op de klok kijkt. Voor het eerst gaan we vrij laat op vakantie, maar dat had een hele speciale reden: Ergin gaat volgende week trouwen. Dus in de koffer niet alleen cadeautjes maar ook de fotostudio! Hopelijk komt alles heel aan. Maar eerst een lekkere Saté chicken bij de Mac.
BBQ zondag
De jaarlijkse BBQ had geen rotter begin kunnen hebben: grapte ik donderdag nog dat de poot van Cem duurder was als de boodschappen van de jaarlijkse BBQ. Nu hadden we een rotgevoel want Cem hebben we gister moeten laten inslapen. En wat doe je dan, de koelkast vol met eten en iedereen rekent erop, dus op de automatische piloot. Het weer paste geheel bij ons gevoel; de regen kwam met bakken uit de hemel! Tussen de hoosbuien door konden manlief en zoonlief een zeil spannen zodat in ieder geval de bbq droogstond.
Langzaam druppelde de visite binnen en ook binnen zittend kan je heerlijk van het eten genieten.
Dag Cem
Begin augustus kampte Cem met een wondje aan zijn achterpoot. Na veel keren terugkomen, wond verzorgen etc. was vanmorgen de poot van Cem zo opgezet en kaal gevreten dat we het ergste vreesden toen we de dierenarts belde. Om 11.10 konden we langskomen. De dierenarts schrok van de poot en samen hebben we de opties doorgenomen waarbij 1 optie overbleef: Cem humaan van zijn ellende afhelpen. Wat een klein wondje leek werd het einde van onze lieve vriend. Dag lieve Cem, rust zacht en doe ze de groeten daarboven.
Saar
Precies 50 jaar geleden lag mijn moeder met keurig gekapte haren in het kraambed. ‘s Morgens was ze nog naar de kapper geweest want ‘s avonds hadden ze een feestje van tante Spoel want die waren 25 jaar getrouwd. Dat feestje ging niet door want ik gooide roet in eten. Ik werd het feestje want na lang proberen kwam er toch nog een dochter. Nu 50 jaar verder lig ik heerlijk op een massagetafel in de sauna om verwend te worden. Na de sauna neemt manlief me mee richting Rotterdam, totaal niet wetend wat me te wachten staat. Ideeën doemen op als we naar zuid afslaan maar dat we bij de SS Rotterdam stoppen dat kwam totaal niet in me op. Daar wacht een mooie hut om later te gaan slapen, en familie en vrienden om mee te gaan eten.
Wat een prachtig dag om een nieuwe levensfase in te slaan!
Geen tiener meer
20 jaar geleden kwam ik thuis met een klein hummeltje. Ik was voor de tweede keer mamma geworden. Maar kleine hummeltjes worden groot en zijn nu geen tiener meer! Ook jouw leventje ging niet altijd zo als het zou moeten, maar hopelijk heb je nu je draai gevonden en stap je vol overtuiging in de twenty’s.
Lijk in de badkuip
Gisteravond zat er een hooiwagen in het bad. Zo’n spin met magere lange poten en een verrassend zwaar lijfje. Ik ben niet bang voor spinnen, dus gunde hem zijn vrijheid. Zelf lukte het hem niet om omhoog te kruipen langs de gladde bad rand dus liet hij zich gewillig vangen. En zette ik hem buiten het klapraampje op het kozijn. Wat er vannacht gebeurd is weet ik niet maar vanmorgen lag “Sebastiaan” weer in de badkuip. Een beetje zielig ….
